La Unión Europea negocia actualmente con una veintena de países nuevos tratados de comercio e inversión, similares a los que firmó con Canadá (CETA) e intentó pactar (infructuosamente) con Estados Unidos (TTIP). “La UE quiere abrir nuevos mercados con un tratado comercial cada seis meses”: así de avaricioso se expresó recientemente Jyrki Katainen[1], vicepresidente de la Comisión Europea, ante el Consejo Atlántico en Washington, un lobby corporativo influyente en las relaciones transatlánticas.
Mundu mailako kapitalismoa hedatzearekin eta enpresa handien boterea handitzearekin batera gizarte borrokak mundu osoan zehar ugaritu dira. Borroka hauek, kolokan jartzen dute enpresa transnazionalek “garapen” ereduan duten nagusitasuna. Azken hamarkada hauetan, hazkunde ekonomikoa eta sektore pribatua gizarte osoaren “aurrerapenaren” oinarritzat hartzen dituen ikusmolde hegemonikoaren aurrean, gure bizitzaren gero eta esparru gehiago merkantilizatzeari eta pribatizatzeari aurre egiten dioten erresistentzia prozesu ugari sortu dira. Esperientzia hauek, gizarte erakunde eta mugimendu emantzipatzaileek bultzatu dituzte neurri handi batean eta, hala, bada, modernitate kapitalistari alternatiboak diren paradigma eta erreferentzia markoak gorpuztu dira.
