Archivo de la etiqueta: euskal herria

(Eusk) Euskal gatazkaren “argitu gabeko” kasuak eta biktima guztiek egia ezagutzeko duten eskubidea asetzeak dakarren erronka

Gai zinez zaila da euskal gatazkan «argitu gabeko» edo «egiarik gabeko» kasuak zelan kudeatu finkatzearena. Hasteko eta behin, ez dago ahobatezko irizpiderik, "argitu gabeko kasua" zer den definitzerakoan. Aipatutakoa ez da, beraz, ahobatezko termino juridikoa, eta, hartara, anbiguotasun-arazoak ekarri ahal ditu. Hala eta guztiz, Foro Sozial Iraunkorrak, duela hilabete batzuk, erabat beharrezkoa ikusi zuen alor hori jorratzea, biktima guztiek baitute eskubidea gertatu zaienari buruzko egia ezagutzeko -hori da-eta justizia eta aitortza lortzeko, eta egoera ez errepikatzeko berme nagusia-.

(Eusk) Josetxo Arizkuren (EPPK): “ERABAKITASUN HANDIZ ARI GARA MUGITZEN ETA JOKABIDE HORREK HARRIDURA ETA NAHASMENDUA ERAGITEN DU GOBERNU, ESPETXE ERAKUNDE ETA ORGANO JUDIZIALETAN”

2011n ETAk jarduera armatuaren amaiera iragarri zuenetik Euskal Preso Politikoen Kolektiboak urratsak ematen joan da bakegintzaren bidean, eszenatoki berriari ekarpenak eginez, besteak beste, eragindako mina aitortzeko adierazpenak. Dena den, bide hori ez da erraza izan kolektiboarentzat, dispertsioa eta atxiloketak bitarte, barne-eztabaida bat abiatu zuten. Horren ondorioak ezagutu eta urtebetera, Kolektiboaren osasuna ezagutzeko Herriak aldizkaria Josetxo Arizkuren Ruiz (Iruñea, 1958) elkarrizketatzeko aukera izan du. Arizkuren, 72 urteko zigorra ari da betetzen Murcia I espetxean ETAko kidea izanagatik eta 2012tik Euskal Preso Politikoen Kolektiboaren (EPPK) zuzendaritzako kidea da.

(Eusk) #02 Herriak – Euskal Herriko bake prozesuaren monografikoa

Herriak aldizkariaren zenbaki berri bat aurkezten dizuegu. Ez da beste aldizkari bat, baizik eta Euskal Herriko bakearen eraikuntzaren inguruan osatu dugun monografiko bat. Herri-komunikazioak, komunikabide hegemonikoen agendetan agertzen ez diren istorio, eragile eta protagonistei ahotsa emateko tresnak dira. Are gehiago, komunikabide hegemonikoek satanizatzen dituzten deabruak beste modu batera irudikatzeko aukera ematen dute. Eta horregatik, monografiko hau egin dugu. Batzuentzat zenbait urrats eta barne-eztabaiden emaitzak berandu iritsi diren arren, aldizkari honen bidez bakearen eraikuntzan aldebakarreko erabakiak hartu dituzten eragileei ahotsa eman nahi diegu, eta era berean, balorean jarri estrategiak aldatzeko egin duten lana.

Des-industrialización, des-localización

Núcleos urbanos que son ramas de reductos industriales donde la arquitectura y las personas se integran haciendo de las fábricas y chimeneas su entorno natural. La tecnología, los recursos naturales y humanos atraídos por las oportunidades económicas hacen que las vidas de mucha gente en busca de seguridad, e incluso de prosperidad, estén determinadas por el trabajo, las máquinas, el hierro, los salarios, el humo, los horarios, el ruido, la necesidad de respeto y la ilusión de progreso.

Las heridas de la reconversión industrial en Euskal Herria persisten 38 años después

Al inicio de la década de los ochenta se abrió un período de reconversiones industriales en respuesta a la crisis económica de los setenta. Algunas personas dicen que tardó en llegar, pero lo cierto es que hoy alguna de aquellas empresas continúan en la cuerda floja y otras cayeron justo antes de esta última crisis, que reventó en 2008 y en la que mucha gente sigue atrapada. Más de 81.000 empleos directos del sector industrial (algunas fuentes multiplican por cuatro la incidencia total con el empleo indirecto) se perdieron entre los ochenta y los inicios de los noventa del siglo pasado en el ámbito vasco. Se calcula que el coste económico de la reconversión hasta los primeros años de los noventa en el Estado español superó los 7.500 millones de euros. Aunque hubo mucho dinero y se dijo que se reindustrializaría, aquellas zonas asoladas hoy son las que más problemas padecen porque la herida no se cerró, sigue en carne viva.

Cuando la industria “se va”

Se bautizó “Reconversión”, pero lo cierto es que el cierre continuado de industrias desde 1980 en el Estado español, el abandono de naves y la creación de polígonos fantasmales, la deslocalización todavía creciente o la turistificación exagerada de algunas zonas no coincide con la definición propuesta por RAE: “Proceso técnico de modernización de industrias”.